مینیمالیسم دیجیتال؛ گامی به سوی بهینه‌سازی زندگی دیجیتال

Photo Credit: Source

چه کسی تصورش را می‌کرد که ما یک روز، رادیو و تلویزیون های قدیمی مانرا کنار بگذاریم و از یک گوشی هوشمند با صفحه‌ای ۵ اینچی، اخبار روز را پیگیری کنیم؟ و از این مهمتر، چه کسی فکرش را می کرد که ما یک روز موبایل های نوکیا و بلک‌بری مانرا با آن دکمه های نازش را کنار بگذاریم و از گوشی آیفون که فقط یک دُکمه داره استفاده کنیم؟ ولی زمان نشان داد که‌ همه‌. هرچند که از آن زمان تا کنون یک دهه بیشتر نه گذشته است، اما به نظر می‌رسد یک قرن پیش‌ بود که تلفن های ما یک صفحه کلیدی فزیکی داشت که از آن برای اس‌ام‌اس استفاده می‌کردیم. اما پاسی نگذشت که نسلِ تلفن های هوشمند – از برند‌ های مختلف – وارد بازار شدند و جایگزینی این نسل تلفن‌ ها شد.

استیوجابز، با ساخت آیفون ۳ در سال ۲۰۰۷، و در کنار آن با تاّسیس فروشگاه اپل، رسماً از آینده پرده برداری کرد. و این نوآوری در واقع آغاز انقلاب موبایل و عصر آپلیکیشن ها بود. کمی بعد آمازون کیندل را معرفی کرد. در همین فاصلهٔ زمانی یعنی یک سال بعد، گوگل، کروم را راه‌ اندازی کرد. به همین ترتیب، با گذشت هر سال حجم زیادی از برنامه ها، آپلیکیشن ها و ابزارهای دیجیتال ساخته شد.

نهایتاً این شد که با پشرفت فناوری سبک زندگی ما به یک سبکِ تکنالوژی محور تبدیل شد. به‌ طوری که امروزه هر فرد با داشتن یک صفحه ۵ اینچی، یک بسته‌یی چند جی‌بی اینترنت، می‌تواند به تمام جهان در ارتباط باشد. بیدون شک تکنولوژی زندگی را برای انسان آسان کرده است، ولی نباید از تأثیرات منفی تکنولوژی چشم پوشی کرد. یکی از این‌ تأثیرات منفی، اعتیاد دیجیتال است. چیزی که ما امروزه بیش از اندازه از آن رنج می‌بریم. یک مثالی خوب در مورد ابزاری های اعتیاد آور (حداقل در جامعه‌ای ما) قربونش برم فسبوک است، پلتفرمی که امروزه آنقدر در هاله‌ای احترام است که هیچ نپرسید.‌

بهر حال، شاید بد نباشد قبل از این که در باره‌ای جنبه های منفی استفاده از شبکه‌های اجتماعی حکمِ نهایی صادر کنیم. یک‌ بار در اینجا به این آمار هشدار دهنده که نتیجه‌ٔ یک تحقیق در مورد استفاده از تکنولوژی است، نگاهی بیاندازیم.

  • از سال ۲۰۱۳ تا اکنون بالای ۵۰٪ افراد از کلی رسانه های دیجیتال استفاده می‌کنند.
  • استفاده از گوشی های هوشمند در سه سال گذشته سه برابر شده است.
  • افراد از هر دو دقیقه یک دقیقه‌ی شانرا به صورت آنلاین سپری می کنند. در فعالیت های تفریحی مانند: شبکه های اجتماعی، مشاهده‌ی ویدئو، موسیقی و بازی ها.
  • به طور متوسط افراد روزانه سه ساعت زمان شانرا صرف استفاده از موبایل می‌کنند.

با این حال، ظاهراً به نظر میرسد که حکمِ نهایی این خواهد بود، که به دنبال راهکاری بهتر برای طراحی مجدد رابطه خود با تکنولوژی باشیم، اقلاً انتخابی یک گزینه‌ی که بتواند در آینده برای ما رضایت نسبی ایجاد کند.

با وجود این، خیلی از توصیه‌ها و پیشنهاداتی که در این مورد وجود دارد، متفاوت است. به طوری که حتا اکثریت این پشنهاد را دارند که شبکه های اجتماعی تانرا به‌ طور (دائمی؟) ترک کنید. هر چند بماند که این کار برای خیلی ها، بخصوص آنهای که شیفتهٔ پر پا قرص شبکه‌های اجتماعی هستند، کاری چندان آسانی نیست. اما سوال اینجاست: چگونه می‌توانیم در میان این همه ابزارهای دیجیتال، زندگی دیجیتالِ خود را ساده‌سازی نماییم؟ به‌ نظر تان این منطقی خواهد بود که همین حالا تلفن های هوشمندِ خود را دور انداخته و با سبک آمیش ها زندگی کنیم؟ شاید ایده‌ی جالبی به نظر برسد، اما شدنی نیست! اما در عوض می‌توانیم یک راهکاری آگاهانه که بتواند در آینده یک رضایتِ حد‌اقلی ایجاد کند، انتخاب کنیم. با این حال صرف نظر از خیلی راهکار های که وجود دارد، به نظر می رسد شاید بهترین راهکار – برای رهایی از این اعتیاد – وارد شدن در یک دنیایی مینیمالیسم دیجیتال باشد.

مینیمالیسم دیجیتال دیگر چیست؟ بنظرم راهکاری خوبی است. راهکاری که به ما کمک می‌کند تا در مورد استفاده از تکنولوژی از خودمان سوالاتی بهتری را بپرسیم. مثلاً اینکه کدام نوع ابزارهای ارتباطی دیجیتال، بیشترین ارزش را در زندگی من ایجاد می‌کند؟ و یا بودن یا نبودن من در شبکه‌های اجتماعی چی تاثیری بالای زندگی من دارد؟ و… اینکه ما باید هراز چندگاهی ارتباط مانرا با تکنولوژی ارزیابی کنیم و یا به گونه‌ای آنرا بهینه‌سازی نماییم. یعنی ابزارهای دیجیتالی که بی‌خاصیت اند را حذف نماییم و استفاده از ابزارهای مفید را بهبود بخشیم. همین.

البته باز هم به خاطر داشته باشیم که در اینجا تمامی ماجرا به حذفِ آپلیکیشن های شبکه های اجتماعی ختم نمی‌شود. بگذارید این طور بگویم. فرض کنید شما همین امروز، تمام حساب های شبکه های دیجیتال تان را حذف می کنید و در عوض آن به جمع آوری زباله های دیجیتال می پردازید. در این حالت، چی اتفاقی می‌افتد؟ متاءسفانه باید عرض کنم که هیچ چیزی تغیر نمی‌کند. به‌ علاوه، اعتیادِ شما به ابزارهای دیجیتال نه تنها از بین نمی‌رود، بلکه شاید پیشرفته‌تر هم شود.

و سخن آخر در این باب: یادآوری این نکته را ضروری می‌دانیم که مینیمالیسم دیجیتال در واقع یک فعل نیست، بلکه یک فرآیند است. یعنی قرار نیست زندگی ما با ترک یک رسانهٔ دیجیتال، یک شبه متحول شود. شاید خیلی زمان ببرد که به نداشتن حساب‌کاربری در شبکه های اجتماعی و یا ترکِ زباله گردی در گوگل عادت کنیم. هر چند بماند که وِب‌ گردی هم شغل است مانند مشاغل دیگر. اما باز هم اگر وِب‌‌گردی به معنی عام کلمه زباله گردی باشد، پس شغلی مناسبی نخواهد بود. راستش از شما چی پنهان، من خودم نیز یک زمانی دچار این اعتیاد بودم/ هستم. شاید یکی دلائیلی که خواستم این پُست را در اینجا بینویسم این بود که فقط خواستم به خودم نیز یادآوری کرده‌ باشم.

پی‌نوشت: علامه، در وبلاگ خود، نیز مطلبی را در اینجا در مورد اعتیاد دیجیتال نوشته است. پشنهاد میکنم حتماً یک نگاهی به آن بیندازید.


این مطالب رو هم پیشنهاد می‌کنیم ببینید

درباره نویسنده: علی فکور

علی فکور | علاقه‌مندِ نوشتن با کیبورد

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *